Phuket werd rijk door het tin voordat het van zijn stranden ging leven, en de oude stad getuigt daar nog van: rond Thalang Road staan winkelhuizen met arcaden, roze, geel of lichtgroen geschilderd, gebouwd door Hokkien-families uit Fujian. Hun nakomelingen serveren er 's ochtends vroeg dim sum in bamboe stoommandjes, en op zondagavond wordt de straat autovrij voor de markt van Lard Yai.
Aan de andere kant van de heuvels liggen de baaien van de westkust op een rij aan de Andamanse Zee. In het noorden, bij de luchthaven, blijven de lange stranden van Mai Khao en Bang Tao rustig; dan volgen Surin en Kamala, Patong, levendig tot het einde van de nacht, Karon en Kata, en in het zuiden Nai Harn, weggestopt tussen de kapen. Op de heuvel Nakkerd kijkt een grote Boeddha van wit marmer tegelijk uit over die stranden en over de baai van Chalong, in het oosten. In het noordoosten, aan de overkant van de zeearm, steken in de baai van Phang Nga kalksteenrotsen uit groen water; je vaart erheen vanuit de oostkust en glijdt met een kano onder de overhangen door tot in de hongs, binnenlagunes omringd door rotswanden.
Aan de westkust hangt alles af van de zuidwestmoesson. Van mei tot oktober stuwt die zware golven naar de stranden: rode vlaggen, stromingen die je de zee in trekken, boottochten die soms niet doorgaan, en regen die kan aanhouden, vooral in september. Op het eind van dat seizoen, eind september of in oktober volgens de maankalender, trekken de gelovigen van de Chinese heiligdommen in het wit door de stad voor het vegetarische festival. Van november tot april wordt de zee weer kalm en helder en het weer droog; het nationaal park van de Similaneilanden, voor de kust van Khao Lak, is alleen van half oktober tot half mei open voor bezoekers.