De Canarische Eilanden zijn vulkanen in de Atlantische Oceaan, voor de kust van Marokko, en ze lijken nauwelijks op elkaar. Op Tenerife klim je tussen lavastromen en puimsteen de Teide op, de hoogste top van Spanje, boven een wolkenzee die de passaatwind tegen de berg duwt; in het noorden stonden de rechte straten van La Laguna model voor de koloniale steden in Amerika. Gran Canaria heeft zijn duinen bij Maspalomas en zijn bergen in het midden; verder naar het oosten liggen Fuerteventura, met lange goudgele stranden waar de wind vrij spel heeft, en Lanzarote, met zwarte lavavelden en de kunst van César Manrique.
Ten westen van Tenerife worden de eilanden groen en stil. Op La Gomera beschermt het nationale park Garajonay een laurierbos dat vaak in de nevel verdwijnt; op La Palma is de hemel zo helder dat er sterrenwachten staan, en aan de westkust zie je nog de sporen van de laatste uitbarsting; El Hierro, helemaal aan het uiteinde van de eilandengroep, trekt vooral duikers aan. Je springt van eiland naar eiland met de veerboot of het vliegtuig, en overal staan papas arrugadas op tafel, kleine aardappelen die in heel zout water koken tot hun schil rimpelt, met mojosaus erbij, en gofio, meel van geroosterd graan dat de eerste bewoners al maakten.
Dankzij de passaatwind en de oceaan wordt het er nooit echt heet of echt koud. In de winter blijft het zuiden van de eilanden droog en zonnig, terwijl in het noorden de wolken tegen de bergen hangen. De zomer is aangenaam, en de zee, die fris blijft, warmt op tot in oktober. Een paar dagen per jaar, vooral in de winter, blaast de calima Saharastof over de eilanden en wordt de lucht wazig.